Θα' θελα να ξεχάσω
Θα' θελα το χρώμα της ζωής μου ν' αλλάξω, έστω για λίγο
Θα μπορούσα  να ξεσπάσω
Θα μπορούσα τον χάρτινο πύργο του μυαλού μου να διαλύσω προτού φύγω, μ' ένα «φού!»
Σαν τούρτα γενεθλίων τη μιζέρια μου να σβήσω
Σαν παιδί απογοητευμένο που περίμενε ένα δώρο μα ποτέ δεν ήρθε, μ' ένα «φτού!»
Κι ένα «φτού σου» στον καθρέπτη, στον ψεύτη εαυτό που το παραμύθιασε
Κι ένα δάκρυ ως επακόλουθο που ποτέ δεν θα κυλήσει, δε θα το αφήσει
Δε θα το αφήσει να ξεσπάσει, έστω για λίγο
Δε θα χαλάσει την εικόνα στον καθρέπτη, προτού φύγω
Το χρόνο να γυρίσω δε μπορώ για να το πείσω
Τον πόνο να εξαλείψω και να θέλω, δε θα σβήσω
Θα μπορούσα να ξεχάσω
Αλλά δεν θα το κάνω
Αλλά έτσι πονάω παραπάνω και γι' αυτό
Θα' θελα το χρώμα της ζωής μου να 'χα αλλάξει, έστω για λίγο