Μονοπάτια του μυαλού

Κάποτε υπήρχε ποίηση στα λόγια μας
Κάποτε
Στα μάτια σου χάραζε η αυγή όλου του κόσμου
Στα μάτια μου καθρεπτιζόταν το πιο αγνό το φως, απ' τη μορφή σου
Μα ο καθρέπτης χάθηκε
Πολύ βρωμιά, που να φανεί στο φως
Ένα κενό στα μάτια σου
Κι εγώ δεν έχω ποίηση για 'σένα πια
Όλα εξελίχτηκαν πεζά, συνηθισμένα
Τα μάτια σου και τα μάτια ενός εκατομμυρίου άλλων, ένα και το αυτό
Οι μόνες λάμψεις που λαμποκοπάν καμία φορά, είναι από την οργή σου
Θυμώνεις που χάθηκε η ποίηση
Λυπάμαι που δε μπορώ να στην προσφέρω πια
Προσπαθώ να σου εξηγήσω το γιατί
Μα δε μπορώ γιατί δεν με ακούς και δε με βλέπεις
Μάλλον θα φταίνε αυτά που χάθηκε,
Τα οργισμένα μάτια σου στον καθρέπτη, νομίζω με τυφλώνουν
Ξεγελώντας με πως βλέπω ακόμη λάμψεις απ' την ψυχή σου, μες τη βρωμιά
Κάποτε υπήρχε ποίηση στα λόγια μας
Τώρα, το μόνο που έχω να πω
Είναι πως τίποτα πια ανάμεσά μας δε μπορεί
Να γεννήσει κάποτε
Ποίηση στις ψυχές μας