Παραπαίω. Ορισμός που χρησιμοποιείται για να εκφράσει τον κλυδωνισμό και την αστάθεια ενός ατόμου, ενός θεσμού, ακόμη κι ενός συστήματος καμιά φορά. Του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος, γι' άλλη μια φορά.

Τριγύρω ακούγονται συζητήσεις για την παιδεία. Κανάλια και υπόλοιπα μέσα, παρέες, άμεσα επηρεαζόμενοι ή όχι, όλοι έχουν μια άποψη. Νέα μέτρα ανακοινώθηκαν, πολλές αντιρρήσεις, ελάχιστες αντιπροτάσεις. Και οι ικανοποιημένοι με το υπάρχον σύστημα, ακόμα λιγότεροι. Πως όχι, άλλωστε; Κάθε αποτυχία κι άλλη αλλαγή, κάθε κυβέρνηση κι άλλο σύστημα. Και στη μέση, τα πειραματόζωα, που καλούνται ν' ανταπεξέλθουν γι' ακόμη μια φορά στην αλλαγή. Ως πότε, άραγε;

Στις αρχές του Σεπτέμβρη, ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα, φοιτητές, μαθητές, καθηγητές, δε γνώριζε τί της ξημερώνει. Το εκπαιδευτικό δυναμικό να ψάχνει τρόπο ν' αντιδράσει, οι φοιτητές να διαβάζουν για μια εξεταστική χωρίς να ξέρουν αν αυτή θα υπάρξει, σε σχολές που δεν υπόσχονται κάτι παραπάνω από ένα εισιτήριο προς την αβεβαιότητα: «Άραγε θα έχει αντίκρισμα ο κόπος; Χρόνια επί χρόνια σε κάθε σχολή, πιθανώς τα πιο όμορφα και παραγωγικά χρόνια, θ' αναγνωριστούν αργότερα;». Οι αμφιβολίες μπλοκάρουν τα όνειρα.

Ωστόσο, δεν ισχυρίζεται κανείς πως είναι προτιμότερη η στασιμότητα. Κι όχι, δεν είναι κατηγορητέο ν' αναζητάει κανείς διαρκώς μια καλύτερη εκδοχή, μια καλύτερη λύση. Αρκεί, παρόλα αυτά, να διατηρείται η ισορροπία. Αν πάλι δεν τα καταφέρνει, δεν είναι κατάλληλος γι' ακροβάτης. Οφείλει να βρει κάτι άλλο. Για το καλό το δικό του, αλλά και όλων των υπολοίπων που στέκονται από κάτω, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο και στοιχηματίζοντας πότε θα σπάσει το σχοινί και θα προσγειωθεί στα κεφάλια τους.

Έτσι κι εμείς. Με τα μάτια καρφωμένα στο σχοινί, παρακολουθούμε αμέτοχοι τα επόμενα βήματα και τα επόμενα νομοσχέδια, μη μπορώντας να κάνουμε κάτι. Κι ο ακροβάτης; Αδιαφορεί για τις φωνές των από κάτω. Βλέπεις, αυτός ο ένας, ξέρει καλύτερα. Το κοινό δε μπορεί να έχει λόγο. Μόνο συνέπειες.

Πίσω στην αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Ίκαρος παρακούοντας τις συμβουλές του πατέρα του, έκαψε τα φτερά που του είχε φτιάξει κι έπεσε στη θάλασσα. Στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, από την άλλη, ο Ίκαρος θα προσπαθούσε μόνος του ή μαζί με κάθε άλλο Ίκαρο να κατασκευάσει τα φτερά του, κι ο πατέρας του θα του τα έκοβε πριν καν προλάβει να πετάξει. Τα όνειρα για τον ήλιο, όπως φαίνεται, δεν ανήκουν στη δική μας γενιά. Με τόσα ξένα λάθη φορτωμένα στις πλάτες μας, δεν έχουμε καν το δικαίωμα για δικά μας λάθη.

Και είναι αλήθεια. Μικροί ή μεγαλύτεροι, δεν είμαστε πια παιδιά. Δε μας άφησαν να είμαστε. Τουλάχιστον, ως ενήλικες, ας μας πάρουν μια φορά στα σοβαρά πριν αποφασίσουν πάλι για εμάς, χωρίς εμάς. Έτσι, γι' αλλαγή.