Μονοπάτια του μυαλού

Λόγια, λόγια χιλιοειπωμένα
Δεκάδες χιλιάδες φορές τα ίδια λόγια μ΄ άλλες λέξεις
Κι εκεί που λες τελειώσανε τα λόγια, να σου μπροστά σου ξεπροβάλλουν
Λόγια απρόσμενα, χιλιοακουσμένα μεν μα τόσο διαφορετικά
Που νομίζεις πως ένας καινούριος κόσμος σου έκανε την τιμή να τον κρυφοκοιτάξεις για λίγο απ' την κλειδαρότρυπα
Να νιώσεις τη μαγεία του και ν' αναρωτηθείς
«Πως γίνεται να ήταν τόσο καιρό εκεί; Πως γίνεται να υπήρχε αυτός ο κόσμος εκεί, πάντα;
Μα να 'χα τυφλωθεί τάχα τελείως; Δεν είδα ούτε τις λάμψεις
Ούτε τη ρίγη ένιωσα ούτε το δάκρυ το άλλο,
Το άλλο, όχι αυτό που σε κάνει να πονάς, μα να χαίρεσαι»
Πως γίνεται; Το ίδιο δάκρυ, μα διαφορετικό
Οι ίδιες λέξεις, αλλά αλλιώτικες
Και πάντα θα υπάρχει μια κρυμμένη πόρτα
Πρέπει να ψάχνεις καλά
Δε φαίνονται όλα με την πρώτη ματιά
Δε βρίσκονται όλα κάτω απ' το φως του ήλιου
Γιατί οι πόρτες καμιά φορά σα χαμαιλέοντες αλλάζουν
Προσαρμόζονται συνεχώς στο περιβάλλον, για να προστατευτούν, βλέπεις
Για να 'σαι άξιος κάθε φορά που θα εντοπίζεις τη δική σου πόρτα
Τη δική σου πορεία,
Το δικό σου δρόμο,
Το δικό σου άνθρωπο...