Δεν έχω τίποτε να διηγηθώ

Ο κόσμος γύρω μου κουφάθηκε, κανείς δε θα μ' ακούσει

Δεν έχω κάτι να νιώσω

Για όσα λαβωμένα πέφτουν γύρω μου κομμάτια,

Κομμάτια, που κανένας πια δε θα τραγουδήσει

Πνιγμένα σε λυγμούς κι υστεροφημίες

Μιας άλλοτε ένδοξης οντότητας,

Μιας άλλοτε υπερήφανης ζωής

Γι' αυτό, στο βλέμμα σου παρατηρώ πως αλλόκοτο σου μοιάζει

Το ότι έχω κάτι να γράψω και ναι,

Παράξενο φαντάζει και σ' εμένα

Μα οι γραμμές κυλάνε μόνες τους χωρίς να τις ελέγχω

Κι ο παλμός στις φλέβες μου πιο γρήγορα τρέχει,

Τρέχει, να προλάβει τη σκέψη σου- άνθρωπε μη με αφήσεις!

Με αποκαλούν "το πρώην παιδί - θαύμα"

Σταμάτησέ τους

Δεν είμαι θαύμα μα ούτε και πρώην

Είμαι εδώ κι υποθέτω πως υπάρχω ακόμη

Σε μια πορεία κυκλική που μου τυφλώνει το λογισμό

Και το συλλογισμό μου βασανίζει

Άνθρωπε, κάτι έχω να γράψω

Ίσως να το ψελίσσω στα κρυφά, μην τυχόν με ακούσει κάποιος

Διότι πλέον ως ενήλικο άτομο δεν παραγράφεται εύκολα

Κάποιο ατόπημα αν πράξω

Ωστόσο, η σκέψη αυτή όλο και πιο οικεία μου γίνεται

Πιστεύω λοιπόν πως αξίζει απ' τα εσώψυχα μου να φύγει αυτή η φωνή

Και να φτάσει ως την άλλη άκρη του καλωδίου της νόησής σας-

Σε σάς, στον κόσμο των ενηλίκων όπου πλέον ανήκω κι εγώ, δηλώνω πως

Δε σας συγχωρώ που στέρεψαν παντού γύρω μου τα συναισθήματα

Δε με καλύπτει η νοοτροπία που υιοθετήσατε

Μα πάνω απ' όλα, δε συγχωρώ τον εαυτό μου για τις δύσκολες στιγμές που πέρασα

Και υπαίτιος τον πράξεών μου στέφομαι

Που κάποιος κάποτε μ' έπεισε

Να μεγαλώσω