Μια φιγούρα, νωχελικά, τον ίδιο δρόμο διασχίζει
Εκείνον το δρόμο, που δεν άλλαξε από χτες
Τα μακριά μαλλιά της ο άνεμος παρασύρει
Και κάπου - κάπου απ' τον αέρα αποκαλύπτονται ουλές
Έπειτα, ξαναπέφτουν απαλά στους ώμους της
Κι αγκαλιάζουν το κορμί της σκούρα ρούχα
Προβληματίζει με το περίεργο φέρσιμό της
Καρφωμένο όλο στο έδαφος το βλέμμα
Είναι πρωταγωνίστρια, μα σ' ένα έργο που δε γράφτηκε ακόμα
Κομπάρσος μέχρι στιγμής σε θεατρικό υψηλής παραγωγής
Με θεατρίνους και καπέλα και στολίδια
Μα ένα σενάριο ανάξιο συζήτησης
Όλο τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια
Ο ρόλος της δεν παίχτηκε ακόμη
Κι είναι ένας ρόλος αμίλητος, έτσι την ξεχάσαμε κι εμείς
Φήμες λεν, ο σκηνοθέτης χάθηκε στη σκόνηshy
Και δε θα επιστρέψει, όπως δε γύρισε ποτέ κανείς
Κι έτσι η φιγούρα έμεινε με μια ουλή και μ' ένα βλέμμα καρφωμένο
Χωρίς να ξέρει το πως και το γιατί,
Ποιός να ξέρει ο σκηνοθέτης τί προβλέψιμο ή τι απρόσμενα ευτυχισμένο
Για την άμοιρη ζωή της τι άραγε σχεδίαζε να πεί
Και κάπως έτσι απλώς κρατά ένα χαρτί ξεθωριασμένο
Και στα σοκάκια μέρα νύχτα τριγυρίζει
Μήπως κάποιος προσέξει το ύφος της το παραπονεμένο
Και την ιστορία της θελήσει να συνεχίσει
Θέλει να μάθει, να γνωρίσει τον εαυτό της
Πού τις βρήκε πια εκείνες τις ουλές
Αν υπάρχει σ' αυτή τη γη κάτι δικό της
Μητέρα, φίλους, άραγε έχει αδερφές;
Κάποιος που να τη μίσησε ή με πάθος την αγάπησε
Χωρίς το σκηνοθέτη, πως μπορεί να το ανακαλύψει;
Μα γι' άλλη μια φορά ήρθε η στιγμή, στέκεται τώρα, πάλι χτες και αύριο εκεί
Εκεί που η αυλαία ετοιμάζεται ν' ανοίξει, ψάχνοντας μια θέση στη γραμμή
Για να μην είναι πια μια άσκοπη φιγούρα, μα μια οντότητα που ζει,
Ζει, αναπνέει, έχει ιστορία - κι έχει ένα τέλος - κι έχει μια αρχή.