Φυλάω καιρό ένα μυστικό βαθιά κρυμμένο, τόσο που κι εγώ είναι φορές που το ξεχνώ. Δε σ' ενδιαφέρει, το γνωρίζω, αλλά επιμένω, δε μ' εμποδίζει κάτι τέτοιο ό,τι θέλω να στο πω. Και ποιό είναι αυτό; Μη βιάζεσαι, ταράζομαι, τα λόγια μου ξεχνώ...
Άλλο πια όμως δε σε καθυστερώ, άκου με την καρδιά σου ν' αντέξω να στο πώ:

Ζω ζωές παράλληλες, χάνομαι σε κόσμους διαφορετικούς, μ' ακούς; Τι είναι ανυπόστατο και τι αληθινό, να καθορίσω εύκολα ποτέ δεν το μπορώ. Πως θα μπορούσα; Όταν τα' αστέρι εκεί ψηλά κοιτάζω πια θυμάμαι, θυμάμαι πως ξεχνάω πάντα τα σημαντικά. Εκείνα τ' ανυπόστατα που κάνουν  στη ζωή τη διαφορά η ακόμη κι όχι, πάντως υπάρχουν κι ας μη δίνει σημασία κανένας πια.

Μα πόσο κρίμα κι άδικο, νιώθω σαν τον κατάδικο πραγματικά, εγκλωβισμένο το μυαλό γιατί να πρέπει να κινείται σε τόσες διαστάσεις; Τόσο που να ξαποστάσεις δε μπορείς καμιά φορά, να καταλήξεις πια σε ένα κόσμο, ένα μέρος, μία αντίληψη ... Κι αν είναι αυτή μια σύλληψη ιδέας μεγαλόπνοης που να γεννηθεί ποτέ δε θα μπορέσει, τουλάχιστον θα ζήταγα ο ένας κόσμος με τον κάθε άλλο να απεμπλακεί επιτέλους, έστω ας φαντάζουν φυσιολογικές όλες μου οι παράλληλες ζωές!

Κι αν κάποιος ζει σ' αυτό το αστέρι, αν ένα πνεύμα μες τη γλάστρα κατοικεί, σε πίνακα ζωγραφικής απεικονίζεται ένα χέρι κι ένα πόδι αν πατάει σ' άλλη γη, στη σκόνη που τ' αγγίζει εγώ μαζί τους είμαι εκεί. Ταυτόχρονα, παράλληλα και μ' όλες τις αισθήσεις, φρενοβλαβές μυαλό με υψηλές απαιτήσεις που ένας μονάχα κόσμος για να καλυφθεί δεν του αρκεί. Κι άραγε, αυτή την ιδιότητα αν κάποιος κάπως μου τη χάρισε, αν είναι για καλό στο τέλος θα φανεί, στα τέλη δηλαδή όλα τα παράλληλα μαζί. Κάτι παραπάνω θα γνώριζαν οι σοφοί: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε».

«Να ζει κανείς η να μη ζει;» Δεν είναι πλέον η απορία αυτή, το θέμα είναι η ιστορία μας να είναι αληθινή. Μέσα από τις συνθήκες κι ας είναι δυσμενείς, να μπορέσεις ως άτομο κι οντότητα να ολοκληρωθείς. Να γίνεις όλα αυτά που θα μπορούσες, εκείνα που σου δίνουν ένα νόημα ύπαρξης. Ωστόσο, όσον αφορά εμένα, είμαι περίπτωση ιδιαίτερης διαχείρισης - άλλο να ζεις σε ένα κόσμο άλλο σε δέκα. Τότε πια δεν αρκεί ο στόχος ο απώτερος, καθώς άμα ο επιλεγμένος κόσμος αποδειχθεί ακατάλληλος, να εκπληρωθεί δε θα μπορέσει παρά μόνο στο μυαλό- άρα ο κόπος άδικος. Και ξεπροβάλλει πάλι η αιώνια απορία, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, τι είναι υπαρκτό και τι ανύπαρκτο κι αν όλα αυτά απλά είναι μόνο σκέψεις, μόνο λέξεις που βασανίζουν το μυαλό.

Μα βρήκα την απάντηση νομίζω και σ' αυτό: Θα πάψω να το σκέφτομαι και πια θα κοιμηθώ- ελπίζοντας να μην ονειρευτώ και συνεχίσει ο προβληματισμός κι εκεί. Φαντασία μου πλανεύτρα που είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα, όπως και το λαϊκό άσμα ομολογεί, για σήμερα η μόνη αποστολή σου είναι αυτή: Κοιμήσου, επιτέλους, να ησυχάσουμε- κι εμείς κι εσύ κι αυτή. Εύχομαι να' ναι μεγάλη η νύχτα. Καληνύχτα.